Frederica traint voor de marathon

Trainen voor de marathon..

Berlijn, mijn vijfde marathon alweer, is inmiddels achter de rug. Een mooie marathon, wel wat druk, en ook dit keer zat het weer niet helemaal mee. Met 25 graden is het lopen van de marathon geen makkie, maar eerlijk is eerlijk, het in-het-gras-liggen daarna was wél erg lekker. Voor Fred was het zijn eerste marathon, en ook al was de tijd wat langzamer dan verwacht, ook hij heeft de smaak te pakken. Zoals het er nu naar uit ziet gaan we allebei voor een PR in Rotterdam 2010....

Aftrap naar New York, de kleding

Het begint steeds meer te leven: de New York marathon 2010. Onlangs hebben we van Rijnmond Marathonreizen de uitleg gehad, en op 1 mei mochten we ons kledingpakket in ontvangst nemen. Met een groep lopers zijn we vervolgens bij de sponsors langs gegaan (zie foto's). Helaas was de groep nog niet helemaal compleet (Rinus waar was je nou?), maar het zag er toch al indrukwekkend uit. Het mooiste waren de reacties van het winkelend publiek toen we dwars door de winkelstraat van Lisse liepen ('ook niet handig om hier te gaan lopen met zo'n groep'). Ergens in juli beginnen de trainingen. Tot die tijd nog wat wedstrijdjes hier en daar: volgende week in ieder geval de halve van Leiden en op 13 juni gaan we wederom de stoomtramloop in Leiden lopen. 

Foto's gemaakt door René Faas.

Rotterdam, toch nog in de uitslagen

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk ben ik toch teruggevonden in de uitslagen. Ik ben één van de 22 'gelukkigen' waarvan de D-tag niet heeft gewerkt.

Nu, alweer een paar weken na de marathon, kan ik toch wel redelijk tevreden zijn met mijn tijd. Nee, het was bij lange na geen PR (die staat op 4u06), maar waarschijnlijk zat er gewoon niet meer in. Halverweg de wedstrijd zat ik nog op PR niveau, maar ik voelde toen al dat het niet haalbaar zou zijn. De klassieke fout gemaakt: te snel gestart. Vergeleken met mijn PR race liep ik ongeveer dezelfde km-tijden, maar mijn hartslag zat nu beduidend hoger, en daar had ik meer op moeten letten. Wijze les voor de volgende marathon: New York!

Rotterdam 2010

Even een kort berichtje, het uitgebreide(re) verslag volgt nog.

Aangezien ik niet in de uitslagen op de Rotterdam site sta opgenomen hier dan het bewijs dat ik toch echt gelopen heb.

Op uitslagen.nl hebben ze me inmiddels teruggevonden, dus hopelijk komt het nog goed. Maar jammer is het wel dat ik (nog) niet zo'n leuk staatje met een lopend poppetje heb en dat ik geen filmpjes kan kijken op mijn doorkomsttijden. Het D-tag systeem is vooralsnog niet mijn vriend....

Ja, ik leef nog

Dat ik heel lang niet heb ingelogd bleek wel uit het feit dat ik net verrast werd met een geheel nieuw web-log-inlog-design. Geen idee hoe lang dat er al zo uit ziet.... De laatste post stamt van medio december, vorig jaar dus, en nog niet eens van mijn hand. Fred beschreef toen hoe hij zijn PR op de halve marathon liep. Bij mij dus totale writersblock. Wel elke keer goede voornemens om weer wat te schrijven, maar het kwam er niet van.

Anyhow, de huidige stand van zaken: nog 4 weken te gaan voor de marathon van Rotterdam, die ik dus echt wel ga lopen. Sinds oktober train ik op de schema's van Rob Veer, en vooral in het begin was dat wel erg wennen. Mijn hartslag op de lange duurlopen mag niet boven de 140 BPM, waar ik vroeger altijd zo rond de 153 BPM liep. Niet vreemd dus dat daarmee ook het tempo drastisch omlaag moest. Liep ik 'vroeger' mijn duurlopen met een snelheid van 9,3 km/u, in oktober kwam ik met die lage hartslag maar tot 7,5 km/u. Langzamerhand gaat de snelheid gelukkig wel vooruit, op dit moment rond de 8,4 km/u, maar heel snel is het natuurlijk nog niet. Gevolg is ook dat ik geen hele lange afstanden meer maak, de langste duurlopen zijn 3 uur, en ik kom daardoor hooguit maar tot 28 km. Maar het moet gezegd: ik voel me er wel goed bij, het herstel gaat supersnel, en geen sprake van pijntjes of oververmoeidheid. Het alleen-lopen kost me ook totaal geen moeite, zeker niet sinds ik met een i-pod loop. Hier heb ik me eigenlijk jaren tegen verzet, maar ik ben overstag gegaan. Muziek vind ik heel prettig, maar verdwijnt toch een beetje naar de achtergrond. Maar op luisterboeken, en vooral ook theatervoorstellingen (met name Acda en de Munnik, trilogie) is het heel fijn lopen. Je moet goed blijven luisteren, anders mis je het verhaal, en daardoor merk je niet dat je al heel lang aan het lopen bent en eigenlijk moe zou moeten zijn.

Wedstrijden heb ik ook nog gelopen (ff copy-pasten van looptijden.nl):

28-2-2010: Roadrunnersloop Leiden
15.200m in 01:23:38

3-1-2010: Bosloop, Leiden
10.000m in 00:55:04

19-12-2009: Linschotenloop
21.097m in 01:58:59

6-12-2009: Ter Speckeloop
10.000m in 00:53:02

De Ter Speckeloop bleek achteraf zo'n 200 meter te kort, dus de uitslag is iets geflatteerd. De Linschotenloop was een ijskoude, maar op zich een prima tijd. De Bosloop dan, niet afgelast terwijl er toch grote gladde stukken in zaten, wat ook wel invloed had op de tijd, en als laatste de Roadrunnersloop, omgerekend naar een 15 km een tijd van 1:22:44 met een snelheid van 10,9 km/u. Het begint weer ergens op te lijken, maar toch nog wel 4 minuten boven mijn PR.

De komende weken nog één lange duurloop van 3 uur, en verder veel trainingen in marathontempo. Ook nog een halve marathon in Roelofsarendsveen, ook in marathontempo.

Ik ben heel benieuwd wat Rotterdam gaat brengen. Ik ben tevreden met een tijd onder de 4u15, blij met een tijd onder de 4u10, gelukkig met een tijd onder de 4u6 (huidig PR) en uitzinnig met een tijd onder de 4 uur. Het laatste zal niet snel gebeuren, en misschien maar goed ook, want doel bereikt: zwart gat en kunnen stoppen met marathonlopen....

Linschoten (Fred)

Bizar, 5 dagen voor de kerst, Bruggenloop afgelast vanwege de bizarre weersomstandigheden en het KNMI heeft geen weeralarm afgegeven. De ANWB wel.

Afgelopen periode

Er was  weinig nieuws van het front te melden, tot gister. Nadat ik mijn eerste marathon in Berlijn heb gelopen, ben ik een beetje gaan kwakkelen met mijn voorvoet. De reden om het wat rustiger aan te doen. Wel doorgetraind in de luwte van vele fanatieke hardloopgenoten.

In november nog de Berenloop gelopen. 2:15 en nog wat. Oorzaak: Nog steeds de voorvoet en als extraatje een paar gekneusde ribben, overgehouden van een avondje karten.

De opmaat:

Koning winter meld zich verleden week aan. Sneeuw, verkeerschaos, besneeuwde fietspaden en het wordt er ook al niet warmer op. Vrijdag de 18^e totale onzekerheid of we zaterdag met 8 man (en vrouw) af kunnen reizen naar Linschoten. We hadden vrijdag wel een pastaparty. Het was super: gezellig, echt lekker en veeel. Koolhydraten genoeg in het lichaam.

De dag:

Weinig nieuws op de site van Linschotenloop.com, dus vertrokken met 2 auto’s naar Woerden. Aldaar verscheept in een touringcar om bij de sporthal in Linschoten afgezet te worden. Temperatuur aldaar -8 C.

Omkleden in de sporthal, 3 lagen stof, handschoenen, buff op en het gezicht ingesmeerd met winterzonnebrand. Isoleert zo lekker.

Bibberend naar de start, waar we Bjorn Paree nog tegen kwamen. Bjorn deed het rustig aan vandaag en eigenlijk wist ik nog steeds mijn strijdplan niet. Erica had op enig moment nog geroepen dat ze 10 km/h zou gaan lopen. Het startschot klonk en ik zou het wel gewoon laten gebeuren.

Erica begon rustig en ik liep er keurig naast. Soms een beetje ervoor en dat leverde een kleine correctie op; volgen of wegwezen J. We liepen vanaf het begin een strak tempo tussen de 5:30 en 5:40. Hét tempo om de halve binnen 2 uur te kunnen lopen. Mijn PR staat al sinds  september 2008 (Koln) op 1:59:17, dus deze dag zou een triomftocht op kunnen leveren. Het referentiekader was alleen wat mager omdat ik in 2009 elke halve boven de 2:06 heb gelopen. Mijn hartslag lag tussen 144 en 150, geen probleem dus.

Het 15 km-punt passeerden we op 1:25:00. Hoe strak kun je lopen, maar niet voldoende om een PR te lopen. Bij de 2^e drankpost, rond 17 km, heb ik een greep naar het water gedaan en gelijk doorgelopen. Het tempo ging direct omhoog en Erica achter gelaten. Later heb ik mijn excuses aangeboden, maar ze wist dat het ging gebeuren. Hierna ging het tempo onder de 5:30 en de hartslag boven de 160. Meerdere lopers ingehaald en de laatste kilometer nog een straffe tegenwind, waardoor de kou echt voelbaar werd. De vingers werden zelfs gevoelloos.

We liepen Linschoten weer binnen, kwamen langs de sporthal, bocht om, brug over…. Waar was de finish??? In ieder geval niet bij de start. Ah, bocht om, woonwijkje in en richting de muziek. Finish……1:58:23. Een nieuw PR. Eindelijk weer eens gladiolen!!!

Bij de finish op Erica gewacht. 1:58:59. Haar doel was binnen de 2 uur en dat is gelukt. Ze was bekaf en het was heerlijk om haar in mijn armen te mogen sluiten. Een nieuwe medaille voor de collectie, drank in de feesttent en daarna naar de sporthal, waar Marcel, Ramona, Walter, Frank, Gert-Jan en Claudia al op ons zaten te wachten. Na het omkleden en de erwtensoep zijn we op het gemakkie naar huis gereden en ben werkelijk vroeg, maar zeer voldaan naar bed gegaan.

Conclusie: Een zeer koude, gezellige topdag.

Week 43: 19 t/m 25 oktober 2009

maandag: uitzieken

dinsdag: spartaan B-groep (10,5)

woensdag: rust

donderdag: Duurloop met versnellingen (10,5)

vrijdag: pilates

zaterdag: LSD (12,5)

zondag: sportschool

Totaal 3x 33,5 km

Mijn eerste week op het schema van Rob Veer is goed bevallen. Helaas liep de start niet helemaal zoals gepland. Vrijdagavond een wat wee gevoel in mijn maag, wat zaterdag escaleerde in een heus ballet in mijn maag, gevolgd door overgeven. Nog wat koorts erbij en alle elementen om zaterdag en zondag plat op bed te blijven liggen waren aanwezig. Zondag met een half oog van onder mijn dekentjes nog wel de marathon van Amsterdam gevolgd, wat een thriller van een finish.

Heel wijs maandag de spinning maar overgeslagen, wel gewoon gewerkt die dag, en dinsdag voelde ik me wel weer fit genoeg om naar de Spartaan te gaan. Ik heb van Rob netjes de tempo's opgekregen die ik zou moeten lopen, zo kan ik de clubtraining toch nog combineren met mijn eigen schema. Toch maar besloten dat het niet verstandig was om na twee dagen koorts volle bak te gaan, dus heb ik een beetje achterin de groep gehangen. Volgende week proberen of ik de tempo's wel kan halen. Tijdens een intervaltraining wordt er toch wel veel gekletst onderweg en dat gaat niet altijd samen met een pittig tempo.

Donderdag een duurloop van een uur, eerst 30 minuten in z1-2, gevolgd door 20 minuten z3, afgesloten door 10 minuten z1-2 en wat versnellingen. Nu zijn ze bij ons in het dorp echt overal tegelijk aan de weg bezig, dus ik moest al een kilometer om lopen om op mijn normale route te komen (en terug dus ook uiteraard, ik had gehoopt af te snijden, maar er werd geasfalteerd....). Gevolg was dat ik ietsje langer heb gelopen dan dat uur, maar die paar minuten worden me vast wel vergeven. Ik kan wel merken dat ik nog niet echt gewend ben om op tijd te lopen, ik denk echt nog in kilometers, dat wordt nog wennen de komende maanden.

Zaterdag had ik een mooie route uitgekozen waar alle elementen van Terschelling in terugkomen. Duinen met lekker veel hoogteverschillen, 1,5 km strand en daarna nog aardig wat vals plat. De duinop- en afgang waren killing, het leken wel zwarte pistes. Deze maar op- en afgewandeld maar zelfs daarbij liep mijn hartslag op tot 150. Het strand leek zo strak als een biljartlaken, alleen jammer dat bij elke stap mijn voet 5 centimeter wegzakte. De kwallen op het strand waren indrukwekkend, groot en blauw, en af en toe een reden voor een slalom. Met ook nog een fikse tegenwind was het niet echt de meest geschikte route voor een Z1 (ook hier moet ik nog aan wennen, ik liep voorheen mijn duurlopen hoog in z2). Volgende week het asfalt maar weer opzoeken.

Goed bezig weer

Inmiddels zijn we alweer drie weken verder na de marathon van Berlijn. Waar ik een beetje bang voor was is gelukkig niet uitgekomen, ik vreesde toch wel voor een reactie van de knie, dat-ie het allemaal niet leuk zou vinden wel te verstaan. Gelukkig niets van dat alles, maar toch heb ik de vuistregel 'voor elke 1,5 kilometer een rust(ige) dag' ter harte genomen. Eerst anderhalve week he-le-maal niets gedaan, daarna alleen nog maar kort en rustig. In dat kader de zaterdagtraining van vorige week met de C-groep meegelopen, in de veronderstelling dat dat én kort én langzaam zou gaan. Dat viel nog tegen, we liepen voorin mee toen we pas door hadden dat de groep zich had afgesplitst en dat de langzam(er)e groep er al af was. Daarmee kwam ook het kilometeraantal op 12 uit in plaats van de geplande 8 km.

Dinsdag met de B-groep meegetraind, 3x(800/1000/800) p:200, in tempo 5 km. Van tempo 5 km heb ik toen maar marathontempo gemaakt, alhoewel dat tempo ietsje omhoog ging toen Karin zich bij ons aansloot. Fred ging er iets eerder af, hij had wat last van zijn voorvoetzool.

Donderdag een kort rondje van 6 km, waarvan 2 km langzaam, 2 km ietsje sneller, en weer 2 km langzaam.

Zaterdag even iets nieuws geprobeerd. Ik heb de hartslagalarm van mijn FR405 ingesteld op max. 145 BPM. Deze functie gebruik ik eigenlijk nooit, maar ik wil proberen om mijn lange duurlopen tegen een lage hartslag te lopen, in de hoop dat op den duur de snelheid met die hartslag wat omhoog gaat. De laatste weken voor de marathon ging de hartslag van Fred steeds meer omlaag, terwijl die van mij maar op hetzelfde bleef. Het gevolg was dat Fred eigenlijk harder wilde (zijn hartslag zat zo rond de 125 á 130 terwijl die van mij dan rond de 150 zat) omdat hij het gevoel kreeg geen trainingseffect te hebben en ik eigenlijk langzamer omdat mijn hartslag zo (relatief) hoog zat. Bij een max. van 196 valt die 150 denk ik wel mee, maar er moet nog wel wat te halen zijn. Het lukte me prima om de hartslag laag te houden, uiteindelijk zelfs op 136, maar de snelheid was dan ook bedroevend laag. Nou ja....

Verder zijn er al weer plannen gemaakt. Rotterdam staat weer op het schema en in aanloop daarvan hoogstwaarschijnlijk Linschoten en zoveel mogelijk wedstrijden van het zorg en zekerheid circuit. Maar eerst nog een weekend Terschelling waar we de halve marathon gaan lopen. Het zal nog geen wereldtijd worden, maar richting Rotterdam hoop ik toch wel weer wat tijden neer te kunnen zetten. Om dit te kunnen bewerkstelligen heb ik de hulptroepen ingeschakeld. Dit keer zal ik van een trainingsschema worden voorzien van een prof. Geen gegoochel meer met diverse internet- en/of schema's uit allerlei boeken. Ben benieuwd!

Berlijn marathon 2009

Berlijn, het was zo'n waanzinnig weekend, ik heb eigenlijk geen idee hoe te beginnen met schrijven. De sfeer zat er eigenlijk al in op Schiphol, we waren overduidelijk niet de enige lopers in het vliegtuig. Onder de passagiers onder andere één van de hazen van Haile, met zijn manager die ons vertelde dat het doel was om in 61.50 op de halve door te komen en dit zo door te trekken. Dat deel is inderdaad gelukt zagen we achteraf....

We vlogen op een redelijk gunstig tijdstip, nl. om 14.00 's middags. Helaas wel vertraging van 40 minuten, maar in een uur zit je al in Berlijn, de reis was zo goed te doen. Het was op vliegveld Tegel even zoeken naar de bussen, maar vanaf dat moment ging het probleemloos met het openbaar vervoer. De metro's gingen om de paar minuten, en het metrostation was voor de deur van het hotel, perfect! Meteen maar even naar het oude vliegveld Tempelhof om de startnummers op te halen. Dit was prima georganiseerd, wel heel slim dat je eerst alle kraampjes langs moest voor je startnummer, goed voor de merchandise. Fred (ook nog jarig die dag!) heeft een mooi nightlife shirt van Brooks gescoord, en ik heb het met een paar lock laces van Yankz bescheiden gehouden. Het startnummer pakket was niet veel meer dan dat, vergeleken met het tasje van Keulen vorig jaar viel dat wat tegen. Daar zaten toen nog wat hebbedingetjes in (polsbandje, glas, handdoekje enz.), dit keer moesten we het met een programmaboekje doen. Al met al was het al redelijk laat voordat we aan de avondmaaltijd zaten (pasta natuurlijk!). Was wel erg lekker.

Na een wat onrustige nacht (we zaten in een prima hotel, maar de airco deed het niet en het was WARM) hebben we het op zaterdag rustig gehouden. 's Morgens met de metro naar het startgebied, vooral om te kijken wat de beste verbinding zou zijn. Het oorspronkelijke plan om naar de Hauptbahnhof te gaan bleek onuitvoerbaar omdat de S-Bahn eruit lag. Nu maar via de U-Bahn naar Potzdammerplatz. Nog wel een stukje lopen naar de start, maar niet overdreven. Nog even rondgekeken in de omgeving en toen weer terug naar het hotel, even getracht een middagdutje te doen. 's Middags hebben we nog even gekeken bij de skaters. Het viel nu al op dat het behoorlijk warm was, en de volgende dag waren de voorspellingen nog warmer. 's Avonds natuurlijk weer aan de pasta en een beetje op tijd naar bed, want de wekker stond op 5u45.

Zondag! Vroeg op dus, en voor de gelegenheid waren we al om 6 uur welkom bij het ontbijt, waar nog wat andere vakidioten rondhingen. Goed gegeten en gedronken, en vervolgens naar de start. Druk was het al bij de metro. Bij het startgebied was het logistiek wat lastig. De afgifte van de tassen van Fred en mij had niet verder van elkaar af kunnen liggen. Hoewel we vroeg bij de start waren was het toch nog vrij krap, zeker omdat de rijen voor de toiletten erg lang waren. Het was al 9 uur geweest toen we ons naar ons startvak begaven. Aangezien we in het laatste vak stonden (H) maakten we ons niet druk, het zou toch zeker een kwartier duren voordat dat vak wegkon. En inderdaad, om 9u20 passeerden we de startstreep. Het plan om tusen de 9,7 en 10 km/u te lopen bleek al snel lastig. De meute om ons heen liep niet veel harder dan 9 km/u. In het begin hebben we nog geprobeerd om wat tempo te houden en veel geslalomd, na de drankpost van 5 kilometer hadden we wel door dat een (relatief) goede tijd onmogelijk was. Bij de drankposten werd er rijendik gewandeld, het was niet eenvoudig om zonder botsingen aan drank te komen. Maar Rotterdam (2007) kan er wat van leren, want vocht was er genoeg te krijgen. Zoveel zelfs dat zowel Fred als ik allebei na 11 km al moesten plassen, iets wat me normaal nooit gebeurd tijdens een marathon. De dixies waren telkens bezet, dus gewoon maar achter de bosjes gedoken (om vervolgens de flatbewoners erachter midden in hun gezicht te kijken, tsja). Tot 20 km ging het lekker, ondanks het oponthoud bij de drankposten, maar ineens kwam er een warme deken over ons heen. Het viel echt op dat ook om ons heen iedereen op slag langzamer ging lopen. Het halve marathonpunt gaf even een mentaal dipje, pas op de helft! Dit bleef bij mij zo tot de 28 km, toen kreeg ik ineens een opleving. Nu waren het er 'nog maar' 14 km, tweederde gehad. Vanaf dat moment begon het tempo van Fred en mij af te wijken, en liep ik steeds een paar meter voor hem uit. Zo kon ik mooi steeds de bekertjes bij de drankposten scoren, en op het moment dat ik het strijdgewoel verliet was Fred er weer naast. Totdat ik bij 36 km omkeek, en Fred maar niet kwam. Toen maar doorgelopen, niet wetende of hij voor of achter me zat. Het tempo kon ik nog vasthouden, maar het kostte wel moeite, het moest inmiddels zo'n 25 graden zijn, en Rotterdam 2007 déja vu's drongen zich op. Om me heen liep bijna niemand meer hard en het werd steeds meer één grote slalom.

De laatste loodjes, nog even Unter der Linden, toch nog een stukje van 1,5 km, dan de Brandenburger Tor en dan nog zo'n 400 meter tot de finish. De bordjes die ik normaal bij wedstrijden zo vervloek (nog 500 meter, nog 400 meter enz.) heb ik nu erg gemist, geen idee hoe ver ik nog moest. Eindelijk dan de finish, in 4:34:18, een ruime 4 minuten langzamer dan gepland, maar hé, je hebt het weer ook niet altijd in de hand. Bij de finish op Fred gewacht, die heeft na 36 km toch wel wat moeten wandelen en is gefinished in 4:48:23, toch een respectabele tijd voor zo'n warme marathon.

Een mooie medaille gescoord nog, en een foliedeken die vanwege de warmte absoluut niet nodig was, maar het lag wel lekker op dat ding in het gras (en dat hebben we nog een uur volgehouden). Heerlijk in dat warme weer een beetje rondlummelen. Ook het patatje op de terugweg was erg lekker.

Even samenvattend: Berlijn is een geweldige stad, de sfeer tijdens de marathon is ook super en de verzorging is top. Minpuntje is toch wel de drukte onderweg, zeker als je eerlijk bent in je eindtijd. Waarschijnlijk had ik er een half uur af moeten liegen om in het juiste vak te staan en in een lekker ritme te lopen. De drukte bij de drankposten, geen idee of dat normaal ook zo is, of dat door de warmte mensen rustiger aan deden en dus wandelden. Ik ga het graag over een paar jaar nogmaals ervaren. Kan ik alvast een weertje van 15 graden en droog bestellen?

We zijn er bijna……….. maar nog niet helemaal (door Fred)

Het was een rommelige week. Na de halve marathon van Haarlemmermeer, waar ik gepiepeld werd door Erica met 2:06:11 (Fred 2:06:12), viel ik in een klein gat. Haarlemmermeer verliep zo geweldig dat ik het gevoel had dat het doel reeds bereikt was. Een klein gaatje maar. .

Dinsdag gewoon weer aan de bak bij de Spartaan. Ik heb de gehele training bij de B-groep achteraan gelopen. Zondag had toch zijn tol geëist. Op de baan rustig nog wat uitgelopen en zodra ik de kans kreeg om er tussenuit te knijpen, heb ik deze direct gepakt.

Als ondersteuning voor mijn 1^e marathon klus ik in de sportschool wat bij. Spiertjes, rug en sixpack versterken om 4:30 uur zonder vermoeid bovenlichaam te kunnen lopen. Mijn voorlopige conclusie: Wil je goed een marathon lopen, duik de sportschool in, behalve afgelopen woensdag. Het gat van zondag is groter dan ik dacht. Rust is in mijn ogen ook een mooie training, alhoewel Erica het daar niet geheel mee eens is. .

Donderdag hebben wij niet gelopen. Dit is te complex om uit te leggen. Wij zijn tot de conclusie gekomen dat een verkeerd begrepen mailwisseling ten grondslag lag aan deze gemiste training. Na de marathon zal ik jullie vertellen of deze extra rust heeft bijgedragen aan het resultaat. .

Zaterdag de allerlaatste (lange) duurloop voor Berlijn. Aangezien ik al enkele dagen slecht slaap door een keelontsteking was ik niet topfit. 14 km stond op het program en ik liet het maar gewoon gebeuren. 29 om 1 als laatste tryout. Dit om de afstand tussen de eerste drankposten in Berlijn te kunnen overbruggen. Mijn gemiddelde hartslag was zeer naar tevredenheid. 121 slagen p/m bij 8,8 km/h gemiddeld. Geen last van stijfheid of andere pijntjes, maar wat wil je als je een fractie loopt van de afstanden die de laatste maanden op zaterdag eruit geperst zijn. .

En nu maar koolhydraten stapelen, taperen, recupereren, uitrusten, rekken, strekken, rollen, drukken, triggeren, slapen, borstelen, verzamelen, drogen, vetten, pappen, nat houden, plannen, kalmeren, pamperen, scheren, koelen, smeren, vallen, opstaan en weer doorgaan. En ook maar hopen dat ik de laatste week niet die bekende pijntjes krijgt, me ziek voel en het niet meer zie zitten. Maar volgens mij heb ik er alles aan gedaan om mijn 1^e marathon te gaan volbrengen. In oktober 2008 heb ik me om laten praten om de ultieme prestatie voor de hardloper te volbrengen, je eindelijk te kunnen scharen onder de selecte groep idioten die het uiterste van dat broze lichaam vergen en daar veel, heel veel voor opzij zetten. Ik dus ook. 3 x per week hardlopen, 2 x per week krachttraining, een beetje opletten met eten, fysiotherapie, massage, sauna, loopanalyse, een setje extra schoenen. Het mag wat kosten, maar het doel heiligt de middelen.

Wat ik wens is iets minder dat 4:30 uur euforisme met nog tig-duizend kameraden (eigenlijk idioten) in Berlijn. Alles wijst erop dat ik alle monumenten van Berlijn ga zien, onder de Brandenburger Tor door ga, een medaille scoor en in de voetsporen van Haile zal treden. Haile wordt mijn soulmate, beide zullen we 42.195 km lopen, alleen hij doet dat niet samen met Erica. Jammer Haile.

Halve marathon Haarlemmermeer

Deze wedstrijd staat bijna elke jaar op de kalender, of in ieder geval op het verlanglijstje. Lekker dichtbij, goed georganiseerd, en qua weer altijd weer een verrassing wat het gaat worden. De eerste editie, van 4 jaar geleden, was een bloedhete, ik liep toen de 10 km en water/sponsposten op elke 2,5 km was geen overbodige luxe. Drie jaar geleden liep ik de halve, en deze keer hadden we een windkracht enorm. Toch was het ons toen nog gelukt om Richard naar een tijd onder de 2 uur te hazen. Ook twee jaar geleden stond er behoorlijk wat wind, maar stukken minder dan het jaar ervoor. Dat jaar was het parcours voor het eerst veranderd, en de open stukken zullen altijd wel windgevoelig blijven. Vorig jaar kozen we voor de 30 van Amsterdam Noord, in voorbereiding op de marathon van Keulen, die op toen op dezelfde dag werd georganiseerd. In ieder geval: regen, regen, regen.

Dit jaar leek het weer ons gunstig gezind te zijn. Temperatuur zo rond de 18 graden. Niet erg veel wind (wel wat op de open vlakken, maar niet heel storend) en bewolkt, zodat de zon niet erg kon prikken. Het doel voor deze halve: een training in marathontempo. Het idee was om als basistempo 10 km/u aan te houden en bij de drankposten rustig onze tijd te nemen om de spieren even wat rust te gunnen. Het lijkt er op dat Fred en ik tijdens de lange duurlopen van de afgelopen maanden goed op elkaar ingespeeld zijn geraakt. Het ging namelijk erg lekker, en geen moment heb ik gevoel gehad dat we elkaar er doorheen moesten sleuren. In het verleden heb ik nog wel eens wedstrijden gelopen met Fred waarbij hij in het begin in een tempo liep dat ik hem amper bij kon houden, maar dat tegen het einde de rollen omgedraaid waren. Tsja, ik ben nu eenmaal een diesel, kom vaak wat moeilijk op gang, maar daarna kan ik het redelijk goed volhouden, mits ik niet al te hard van start ga.

Geheel volgens plan zijn we gefinished in 2:06:11. Het zou mooi zijn als we dit in Berlijn als tempo aan konden houden, maar ik denk dat dat iets te optimistisch is. Hoewel het voor de halve goed aanvoelde vond ik mijn hartslag relatief aan de hoge kant (misschien dat de 32 km van de week ervoor daar nog iets mee te maken had). In Berlijn wil ik toch wat voorzichtiger starten, zeker de eerste 3 km nog onder de 10 km/u, en bij de drankposten ook weer de tijd nemen. Maar aangezien er behoorlijk wat drankposten aanwezig zijn, zal dat ook wel extra tijd kosten. Een tijd van rond (maar liefst net eronder) de 4 uur 30 zou heel mooi zijn.